Soms is je leven weinig verrassend
De pijnen blijven opgerakeld
De maalstroom doet de rest
Ben ik net op het punt van acceptatie aanbeland
Lijken situaties zich min of meer te herhalen
Naast mijn eigen smart en hartzeer
Draagt ieder zijn eigen stuk
Dat maakt het verdriet er echt niet minder om
Als ik zie en voel hoe ieder met zichzelf worstelt
Staande probeert te blijven in de kakofonische samenleving
Op momenten zou ik diep vanbinnen wensen
Uit de situatie te kunnen stappen
Mezelf verheffen boven mijn aardse uitdagingen
Van een afstand kijken hoe het nu eigenlijk werkt
Om welbeschouwd tot een oplossing in deze te komen
Ik wil van alles, liefst tegelijk
Maar ik ben uitgeput van alle pieken en dalen
Van iedereen motiveren en oppeppen
De frustraties die op mijn bordje kwamen
Het altijd over mijn grenzen moeten functioneren
Het besef wordt groter dat ik zelf houvast mis
Een bodem die de basis legt in mijn bestaan
Als het ware een herstelpunt waar ik op kan terugvallen
Die een zodanige positieve reflectie geeft
Dat ik me een keer gesteund voel op mijn (zielen)pad
Er zijn dagen waarop ik prikkels krijg van het enkel zijn
Zelfs de intensiviteit van mijn gedachten is dan te hoog
Dan struikel ik over mijn eigen aard, karakter en complexiteit
Elke keer als ik denk dat ik een punt heb bereikt
Ik deed, ik was, ik ben en het is zoals het is
Word ik met de harde feiten geconfronteerd, mezelf. En mijn leven
Dan kom ik weer op het cruciale punt
Ga ik in een hoekje zitten kniezen?
Mezelf zielig zitten voelen? Tranen op laten wellen, stromen en plenken?
Over hoe het is, maar vooral ook niet is
Over het waarom ik, de hoeveelheid. De constante stroom malaise
Kijk ik over mijn schouders heen en zie ik overal groen gras? Behalve hier?
Natuurlijk niet! Zoveel inzicht heb ik ook wel
Dat niemand gevrijwaard wordt van zijn pakje shit
Ellende, hartzeer, last, moeite en narigheid (ik ga even los nu)
Dat trammelant, smart, verdriet en trubbels
Net zo goed met het leven verweven zijn. Zegt mijn ego nu
Als blijheid, geluk, happiness, voorspoed, en welbevinden
Kijk. Van dat laatste veert mijn hart dan weer op
Die teert op zelfacceptatie, kracht, positiviteit en liefde
Heel veel liefde. Ja, ja ook zelfliefde. Still in progress
Ik ben er weer helemaal. Vandaag schop ik mijn ego,
Dat akelige hardnekkige stuk ratio wat maar niet echt los wil komen,
Met een flinke rechtse uit mijn systeem. Alwéér
Hier warmt alras mijn hart, mijn innerlijke ik, van op
Die ligt in zijn bedding te trillen van vreugde. Te dansen en te zingen
Beseffende dat deze schilloos verder door het leven wil
Ongepantserd en niet beheerst door de rede en het intellect
Ik luister naar het klankbord van mijn hart
Ben even weg nu. Een parasitair ego een enorme
Kick, stoot en hengst geven. The final one!
Fijne dag. Vergeet vooral jouw ego niet bij het grofvuil te zetten
Je hebt er alleen maar last van en het voegt niets toe
De hartelijke groeten aan jouw hartenkracht
Liefs, Irmgard