Mijn herinneringen
Maken dat ik deels gevangen blijf in mijn verleden
Ik heb stappen gezet, ben gegroeid maar het
Jammere hiervan is dat mijn enorme pijnstuk
Niet zo maar oplost en smelt in de lentezon
Werkte dit maar zo
Hoezeer ik ook zou willen alles versneld
achter me en compleet los te laten
Dit gaat helaas stiefel gewijs
Met op bepaalde dagen een terugtred daarin
Het vastgezette verdriet is soms alles verterend
Hoe ik was en kon zijn, wil ik
Eigenlijk in de vergetelheid houden
Mijn pijnen bedekken door de mantel der liefde
Zeker ook in het licht van mildheid bezien
De fixatie vanuit mijn ego om me te wentelen
In mijn pijnlijke memoires
Is op vele momenten sterker
Tot mijn spijt concludeer ik dat mijn ego nogal vasthoudend is
Hoe harder mijn hart zegt, laat het los
Schreeuwt om verder te gaan en
Bevrijd wil worden van die eeuwige druk
Niettemin omcirkeld door dikke lagen
Die door de jaren heen zijn verankerd
Tot een dichtgeslibde wirwar en een
Ontoegankelijke emotieloos kluwen
Reguleert mijn alter ego, ongeacht ik de primaire versie
Geruime tijd geleden al op de wind heb gezet
Nog teveel mijnerzijds mijn leven
Met dit besef en inzicht in deze processen
Kan ik middels reflectie en de spiegels
Welke steeds meer op mijn zielspad verschijnen, besluiten
Laat ik mijn bestaan nog verder
Domineren en leiden door dit alter individu of
Probeer ik de verdere schillen rondom mijn hart
Te pellen en dieper op zoek te gaan naar mijn innerlijke bron
Het leven niet meer te laten leiden door kwelling en te meer
Maar in bezieling vanuit mijn binnenste te stralen
Op basis van een allesomvattende liefde
Mijn leven te intensiveren en mezelf te verwoorden
De keuze is aan mijzelf…
Liefs, Irmgard