Showing 4 Result(s)

De magie van de Feniks

Wanneer de magie van het universum met je begint te bemoeien, in je accepterende geloof in de buitengewone grote magische rijkdom van datzelfde universum, zal er een grote magische bron aan je worden blootgesteld. De universele magie is enorm bereid om haar magie bloot te leggen en uit te breiden namens je ziel zelf. Als je bron eenmaal is geopend in het welzijn van zijn eigen extravagante, existentiële waarheid is er geen weg terug alleen de weg vooruit.

Zo is het met de magie en de expositie van de magische energie kan worden gevoeld, gezien, gehoord, maar ook worden geroken in geuren van geloof, van blootstelling, van bestaan. Eenmaal aangeraakt in de uitstraling van de universele magie zul je als nooit tevoren verrast zijn. Het zal je ontroeren, je uitbreiden en het zal verrassend effectief zijn voor je bestaan, ook voor de existentiële waarheid van de ziel.

Het universum is heel gewillig om me zijn magie te laten zien en zelfs wanneer mijn grootste twijfels, menselijke twijfels, binnenkomen, voel ik me soms behoorlijk overweldigd door wat het universum me laat zien, wil dat ik leer en in het evolutieproces, mijn unieke evolutieproces, gebruikt het bijna alles om me in mijn ziel te laten bewegen in zijn geprofeteerde zijn en me laten bloeien als nooit tevoren.

Sinds een week ruik ik overdag en ‘s nachts, in mijn auto, buiten, in mijn werkkamer en op vele andere plaatsen een neus vullende geur als benzine. Gisteren in de zojuist gerepareerde auto van mijn zoon (zelfs als ik al weet wat dit betekent) dacht ik, misschien is de auto niet goed gerepareerd. Dit was mijn eerste menselijke reactie op de benzinedamp die ik gisteren rook. Beter wetend dan dat, want de betekenis is al gevoeld, verteld en bekend.

Mijn sprankeling is sinds vorig jaar een beetje laag en de goddelijke timing is er om wat gas op de zielenuitrusting te doen, wat hout op de binnenste kachel en het universum brengt me wat universele input door iets als benzine te ruiken. Mijn paranormaliteit neemt elke keer snel toe. Doordat mijn ziel weer een uplift in energie heeft gekregen door mensen te ontmoeten, geraakt tot in mijn kern door alles wat kan worden gebruikt om aangeraakt te worden. Steeds dieper gaand ben ik me er ook van bewust dat door afgelopen jaren zo diep verwerken laag voor laag is verwijderd, afgepeld en hoe meer mijn ziel wordt ‘opgeruimd’ hoe meer energie, de universele energetische stroom, door mijn ziel kan gaan. En dat verbetert mijn vaardigheden in het helderzien, helderhoren, helderweten, helderruiken en vooral mijn frequentie van afstemming met de universele bron van Al.  (Alles.)

Mijn innerlijk vuur brandt meer sinds ik de benzine ruik, ik ben meer toegewijd en voor eens en voor altijd ben ik overgestapt op een persoonlijk coaching één-op-één project om al die innerlijke blokkades te verwijderen die me ervan weerhouden te stralen, om te zijn zoals ik zou moeten zijn, universeel gezien, en om te doen waarvoor ik hier ben. Om mijn uniciteit te laten schijnen en te bloeien als nooit tevoren met mijn ziel. Ik rijs als een Feniks en dat allemaal namens mijn dierbare ziel. Ondertussen probeer ik zo goed mogelijk uit te rusten en bedenk me dat ik alleen maar vooruit kan springen in de opkomst van mijn eigen Feniks als ik goed voor mezelf zorg.

Terwijl het universum me helpt om naar het transformerende zelf te stijgen, kost het ook momenten van resetten, bijstellen en bijtanken door zo nu en dan op de best mogelijke manier een pauze te nemen en mijn wezen te koesteren in de pitstops die ik op het punt sta te nemen. Leven is geven maar ook pauzes nemen in de berusting van het zijn om te blijven bewegen in de soulfulness van mijn ziel, zijn pad en zijn potentieel. De acceleratie is er, maar ik houd de versnelling vast. Altijd.

Liefs, Irmgard

De kracht van de regenboogslang

In de constellatie van zijn begin ik steeds meer te begrijpen hoe het universum werkt. De beelden, symbolen, de magie maar ook de heling, de verdieping en de zielsevolutie. De kracht van alles wat ik mag ervaren, zien en horen, is gelegen hoe ik er zelf uiteindelijk mee omga. Met alle respect; niets verbaast me meer en als ik hier ga neerschrijven wat me (door het universum) allemaal geserveerd wordt, is dat gewoonweg niet te doen.

Toch wil ik mijn ervaring van vanochtend delen. Zelf heb ik een enorme blokkade zitten op mijn basis chakra en dat is ook de reden dat ik niet goed kan aarden. Vluchtig ben. Ik ben hier en weer daar. Mijn partner, met zijn prachtige, sprankelende, helende handen legt soms zijn hand op mijn onderrug, een kwetsbare plek. Een (zielen)kwetsuur en pijn uit een vorig leven waaraan nog gewerkt mag worden. Als hij die plek aanraakt dan begint het energetisch helemaal te stromen. Terwijl ik eerst weer in de contramine kwam met mezelf, ik dacht blijf van die plek af, ga weg en ik zag mezelf bijna energetisch in paniek komen (wederom), bleef zijn hand rusten op deze ‘wond’ uit het verleden. De energie begon te stromen en ik voelde mijn benen tintelen.

Plots zag ik een slang uit mijn buik komen en heel eerlijk gezegd, schrik ik daar niet meer van. Ik zie regelmatig totemdieren, dieren die energetisch bij je zijn om je bij te staan in je zielsontwikkeling, en ik zie zo wel vaker slangen. Ook daar heb ik nog een verwerking opzitten. Afijn, de slang toonde zich in prachtige regenboogkleuren. Hij schitterde zo mooi en de kleuren waren duidelijk te zien. Terwijl ik aan het voelen was draaide de slang zijn kop en ik keek in een groot slangenoog. In zijn oog zag ik een klein gouden sleuteltje. Instant wist ik dat het sleuteltje stond voor de sleutel tot zelfbevrijding. Terwijl ik dat zag voelde ik mezelf boos worden en dacht te voelen dat de slang de sleutel tot mijn zelfbevrijding in zich droeg en hoe moest ik daar bij komen?

Maar dit was een typische menselijke reactie. Je mag verder kijken dan het energetisch oog reikt en de symboliek achter een beeld trachten te begrijpen met een aardse mind die niet alles kan vertalen wat energetisch wordt waargenomen. De regenboogslang droeg het sleuteltje in zich om mij te herinneren aan mijn transformatieproces en dat de sleutel tot zelfbevrijding dieper in mezelf lag en nergens anders. Raar genoeg heb ik al zodanig diep geprocest en mijn hele hebben en houwen grondig onder de loep genomen en in deze introspectie van mezelf, je bent er nooit weet ik inmiddels dus denk dat maar niet, dacht ik al een heel end te zijn en de sleutel zowat gevonden te hebben. Dat was dus een verkeerde aanname. Hoe kan ik ook denken dat ik een energetische evolutie met mijn hoofd kan bestieren? Dat doe je namelijk met je gevoel, hart en ziel.

Maar goed. De regenboogslang liet mij zien dat ik de sleutel zelf in huis heb en dat in het transformatieproces van zijn, tot zelf-zijn tot in de essentiële kern, mijn eigen waarheid -lees sleutel- is te vinden. In de dynamiek van dit proces weet ik zo onderhand wel waar ik sta en er is geen dag geleefd zonder verder te duiken in zelf om tot de ontrafeling van mijn zielenzelf te komen. Tot ik op een dag één ben met zelf. Dat is beslist geen utopie het is mogelijk om uit de kern in verbondenheid te zijn met al wat is en vandaaruit met ieder die is. In onvoorwaardelijkheid, in liefde en met zo veel zelfkennis inmiddels in huis dat je een baken mag zijn, een boegbeeld, voor anderen. En je dit ook wijd en breed mag verspreiden omdat de sleutel tot zelfbewustzijn, tot zelfkennis en zelfbevrijding, is gevonden.

Geen geletterdheid, geen geleerdheid, geen boek, bijbel of wat dan ook kan jouw unieke proces tot zelfbeschrijving verhalen, voorleven of doen begeleiden. Omdat het een uniek, op zichzelf staand proces is, zal je dit zelf mogen doorlopen en je eigen verhaal schrijven. Niets is zo tegenstaand dat je een ander laat bepalen hoe jouw weg is te vinden, jouw sleutel is te zoeken omdat jouw manier verschilt van die van anderen. Ik had een regenboogslang nodig als spiegel ter vervolmaking van mijn zoektocht wetende dat er nog veel werk te verzetten is op het vlak van zielenheling, zelfbevrijding, opschoning en transformatie. Ik ben slechts onderweg en zelfs straks met de sleutel in de hand ben ik en blijf ik onderweg. Op mijn eigen pad van zielenevolutie…

(777 woorden!)

Liefs, Irmgard

Natuur resonatie

Vandaag maakte ik een boswandeling. Omdat alles in het universum, hetgeen bezield is, resoneert, kan je -als je hoog uitgelijnd bent respectievelijk je frequentie hoog genoeg is- de resonanties van natuur, dieren en andere energetische levensvormen om je heen oppikken.

In het bos ving ik het volgende op:

Eén met al zijn zij die uitgelijnd zijn met het universum.

De connectie om je conformeren met hetgeen al wat is, ligt in jezelf. Als je de bron, je sapstroom en je zielen zelf omarmt, ben je in staat deze connectie te maken. Net als wij. Weet dat wel.

De levensstroom begint waar jullie menselijk mind eindigt. Maak verbinding met de natuur, lijn jezelf uit en maak connectie van ziel tot zielenhart. De sapstroom komt tot stilstand zodra jij de connectie met je hogere deel verliest en daarmee de connectie met al wat is. Schuil onder onze bladeren, ons bladeren dak, laat je mee wiegen in wind onder onze gebarsten stammen, laat je dragen door onze energie en resoneer op onze sapstromen mee. Laat je laven in de puurheid van de natuur, resoneer mee op de frequentie van de puurheid en zuiverheid om je heen en laat je dragen door onze onmetelijke liefde. Ben. Geef je over. Ga met een puurder gemoed naar huis, keer vol liefde in je kern weder en laat je ook door ons begeleiden door onze gewortelde kernen van zijn, onze gevederde en gebladerde lichtheid en onze onconditionele liefde. Al wat is, koesteren wij in onze schoot. Koester al wat is in jouw schoot. Zegt het voort. Zegt het voort…

Liefs, Irmgard

SOUL LIBERATIONS
By Irmgard Daanen

‘Leven’ na de dood

We hebben het vaak over leven na de dood en de één gelooft er wel in en de ander helemaal niet. Maar leven na de dood, wat is dat nu eigenlijk? Is er daadwerkelijk leven zoals wij het kennen of gaan we als sneeuw voor de zon zodra ons aardse lichaam tot stof of as wederkeert?

Weet je, leven na de dood hoef ik niet bewijzen omdat er geen bewijs voor nodig is. Het is er gewoon. Als je het leven kan noemen. Het is meer een energetische gewaar zijn in een andere conceptuele samenstelling van zijn. Waar je dus geen stoffelijk lichaam voor nodig hebt. Energetisch kan je dus zijn na de dood.

Een mooi voorbeeld hiervan is vandaag. Een kennis, een groot verhalenverteller, is een paar dagen geleden overleden. Van deze mooie ziel hebben we de gelegenheid gekregen, zoals we uitgesproken en gangbaar zeggen, ‘afscheid’ te nemen. Terwijl ik hem vertelde over dat hij naar een plek ging alwaar hij zijn verhalen verder kon vertellen, waar alles is en ook niets, hield ik zijn hand vast en zei bij de kus die ik hem gaf bij het weggaan ‘tot snel’…

Dat snel bleek erg snel te zijn want dezelfde dag voelde ik dat hij een fijne reis had gehad en dat hij goed was overgegaan. Hetgeen ik aan zijn echtgenote kon teruggeven. De afgelopen dagen kwam hij af en toe al langs om kort een praatje te maken. Vanochtend amper wakker, voelde ik hem wederom en hoorde dat hij me woorden* wilde geven voor zijn vrouw en of ik deze wou opschrijven en aan haar wilde overhandigen. We waren uitgenodigd voor zijn ‘afscheidsdienst’ en ik voelde dat ik ze daar mocht oplezen.

Voordat ik mijn gebruikelijke ochtendritueel begon met een korte meditatie en een kop thee startte mijn dag dus gelijk met het intikken van de woorden die ik mocht ontvangen.Tijdens de was ophangen voelde ik hem weer en hij zei “weet je hoe mooi het is als één van je vrienden je kan zien? Ik bén helemaal niet dood!” Waarop ik prompt antwoordde: mooi, hè. Nee, je gaat gewoon over… Waarop hij bedankte dat ik hem, naast zijn vrouw, het overgaan makkelijker had gemaakt door erover te praten.

Terwijl ik steeds meer ging haasten om mezelf klaar te maken voor de dienst hoorde ik hem twee keer zeggen: “als je de woorden voorleest, schuif ik over je heen”. En bij de laatste keer vroeg hij: “vind je dat erg?” Omdat ik vaker ervaar dat zielen ‘over me heen schuiven’, ik geleid spreek of dan wel anderszins woordelijk tot uiting breng wat er gegeven wordt, vond ik dat uiteraard geen probleem.

Tijdens de dienst voelde ik op een bepaald moment instinctief aan dat het tijd was om op de staan en, voor een betere aarding en doorstroming, had ik mijn schoenen al uitgetrokken. Terwijl ik opstond en de woorden mocht oplezen die ik dezelfde ochtend had mogen opschrijven, was zijn vrouw geraakt en zei “moest hij me toch nog een verhaal vertellen”. Bij de knuffel die ik haar gaf voelde ik zijn energie in mij en ik drukte haar nog steviger tegen mij aan en zei: “ik houd van jou lieverd…”Moet ik nog bewijzen dat er ‘leven na de dood is’? Het bewijst namelijk zichzelf…

* De woorden worden door automatisch schrift ontvangen.

Liefs, Irmgard