Showing 114 Result(s)

Positiveness as salvation

A conquered negative mind is a blessing for all and everyone. But most of all for self. The decades I was negative, slave of my own thoughts and life has come to an end a long time ago. I always did find something of it, had a conclusion about everything and my greatest stupid characteristic, a long period of my life, was that I was judging. I had a judgment about anything, everybody and anybody.

In the meantime I forgot to take notice of myself, neglected that same self and I had no clue whomever I was, what I liked and didn’t like and in the pointing fingers to others I wasn’t able to look at my internal being. Seeking it outside myself gave no room to look deep down internally. Like a flight. Just moving away of my essentiality.

Once the universe shook me up things started to change and before that I was conquering my negative mind, the negativity it gave & lived and I was able to transform that former negatively being into a positive one. It moved with falling down and getting up. Time after time.

The years after I learned more about myself, reached my inner self and I was able to look without judgment to me as a human being. The underlaying connection was blank and from that moment I gained insight. The most positive thing I processed in my prosperity is that I do not find anything of it anymore. It is like a salvation into solvation and the unreachable internal positive setting had been anchored since into my wholeness.

I am not there (I never will. That is an illusion) and I still fight battles I won’t talk about, I won’t share. Nevertheless in the meaningless positivity I can handle this in the moment with compassion and mildness. The positive means brought me to sowing, sharing and helping people (on their evolutionary mission) in life. As things take a flight I am aware that everything you sow by the heart & soul in, with and for the (universal) love… will come back.

It is like an abundant flow of a positive enrolment and although the negativity is coming in on multiple different ways I gather the fruits of my positive soul settings nowadays. The mind keeps on coming in too but that is just like using a toilet once you have learned to flush that ‘big hope of humanly shit’ away you know how that get rid of that (negative) mind.

Keep on flushing, keep on going and set that mind of yours on positiveness. As a matter of living. Integrate positivity in your life and bring it to fruition. Pick your loving fruits of what you have sowed and move on. Meantime be abundantly compassionate about your processes, mild into your humanly solvation and be a soul who find nothing of it. Sow, stay positive and grow. Reap after the deep and get along.

Love, Irmgard

You cannot become whole until you allow your own pain

Once in a lifetime there is a divine timing for everything… Sadly said, I am there now… facing the deep without any noticing lead I was urged by the universe to dive deep in my hidden anger.

As all that hidden emotions prevent you to become whole, one with self (source self) I face on the moment my deepest pains. Protectedly shielded for decades..

When there is no truly acceptance into forgiving yourself, falling into tearful pains in the remembrance of yourself, soul and soul self you will automatically block and limit your processes to dive deeper in what lays beneath. The scars and scratched on your soul of so many, many years and lives you have forgotten about. Nevertheless your soul inherited those wounds and deepening’s for energetical lasting moments, lives and experiences. This withholds your soul to grow in its prosperity, evolutionary means and universal prospectus.

Becoming whole, meaningful living your essentiality & authenticity, also means accepting all that emotions what lay underneath the surface, anchored in the deep, sweating its veins out into forgetfulness without being forgotten…

It is there in your unlaying depth, itching and squeezing, to be acknowledged: your own (forgotten) pains, grief, tears and maybe deepened sorrow too.

In the starting acceptance of acquainting your deepest emotions from anger to hidden tears (never wept) you will encounter to completion, to become whole in your essential truth at last…

Love, Irmgard

SOUL Liberations

Sniveling to my new homie

When you are feeling stuck and it feels like you are in between… know that there is nothing so peculiar than yourself. You-self with the inner connection with being. Your being. Soul. As life is life and gives you the most suitable challenges to let your soul grow in the prosperity of its unique plan and perhaps (when this applies to you) contract too it can be an immense roller coaster. Of emotions, of experiences of those challenges who throw you in the deep, into the corners of your own existence and these tumbling universal experiences will keep you busy, going and flowing beyond expectations.

Expectations… don’t tell me about these encountering’s. It was just one of those days. Peeping the deep, sneaking out of bed whilst lying preferable down under those sheets what keep you warm in the Autumn, I couldn’t get a grip on my two feet and it took a while before I could even land on the cold floor.

Shaken to be awaken in the tiniest details and for so many, many years now that I don’t count the years anymore. I wonder how life even was before that day. I hardly can remember it. Unfortunately. Well… I wasn’t at my best today and I was so angry on that universe and all the lessons I had and have to learn that I felt an anchored anger in my bones, sorrow in my heart and pain in in my throat of all those hidden shit I didn’t spit out (yet).

I won’t bother you all with my personal deepening’s and hallelujah moments so resumed: I didn’t feel, see or explored my inner sun this daylight time. The moment I was touched deeply I internally shouted to the universe that it was enough, I had my share for such a long time and that I was really sick of moving.

My dearest followers are aware that I moved since 2017 already four times and soon I will be launched to another place to settle myself once again. As I navigate on my feelings and what is best suitable will be presented by the universe on a universal dining plate and I am allowed to choose to follow those leads, or not. This will be the third move(!) in one and a half year. I feel completely detached of feeling comfortable in my new home. Packing in and out. What a pity of all that effort…

Every single time I jumped in the deep, trusting on the universe in a bit of surrender (this goes up and down as I am humanly after all) the choices are always best for my soul and its evolvement. Not for my humanly self, oh no! That is the big discrepancy between what the universe serves to my soul and what I (human being) want to live. So far… no good today.

I had the hiccups and sniveled, sniffed and snort that it was enough. Plane tears falling, plenty in its total. I said to my guides and the universe as well “I am not a pin ball in your universal pin ball machine!!! I need to settle and do my thing. I feel totally detached and don’t get rest (internally and physically) to land on my both feet to be connected with myself and with others. I keep on moving and I am not a soul troubadour nor a soul nomad to do my thing in between and on the road”.

In my anger, see it as my personal soul angerment, I received the salvation, the ‘soulution’, of my problem in the words I grabbed out of the etheric sphere pronouncing “when you feel home in self, connected to your soul and its needs, you always are home. Wherever you are. Wherever you go. Whomever you meet…” Disorientated about my stage in life now I feel that this is the reason why I have to detach each time again. For several times last years.

Concluded: it doesn’t mind where the universe puts me after all. I am home where my soul is and in this bond, alliance and love-commitment I will be safe, I will be energized, worthified and empowered as long I keep this connection alive and kicking. My soul is on the first row and I am second (best). I have understood my lesson in this now still processing liking it or not… Still a bridge too far to raise that white flag of surrender and throw the hand towels away without all that snot in it. Meanwhile… I have no expectations at all anymore. The moment is now, now and now. Soon in my new homie. Thank you universe!

Love, Irmgard

My heart is my wealth

Sometimes life let you down, it won’t prosper the things you rather like to do nor it shows the potential what makes you happy. Deep down inside that golden inner sun of yours, your soul. This soul is made to glow, to sparkle and to make steps on behalf of its prophesied path. In the mind, life itself and all that things what the universe serves to you lies the distraction.

In a nutshell… this is how I felt yesterday. Dealing with myself, limited by my own standards and beliefs and in the contradiction within myself asking the prominent question “am I happy???” This noticing and realistic leading thread is filling my days lately. There is so much to be grateful for but… you can imagine how this works: I don’t feel it, see it and live it.

Concurring and living in contradiction of my both dualistic sides (that happy glow I certainly feel somedays and that nagging, moaning mind of mines) when I am tired -like I am now- life is about searching for a constant balance between those two. It is like a scale what goes down deep until peak high and one day certainly isn’t the other day this can be quite a misunderstanding and limiting belief about my own happiness.

Feeling myself rather pitiful and envying those times when I was a child that nothing was a matter, a responsibility and everything looked so bright, spacious and full of dreams… I was sending the misleading, depressing, energy towards the universe. Asking myself why I am not happy and the prominent repeating thought why I can’t earn a living with my talents for so far. In the acknowledgement that I wasn’t ready for it either until nowadays I kept complaining and moaning about it.

The answer I received was quite firm, delicate for me and simple on the other hand. I heard the words “TRUE WEALTH IS IN YOUR HEART AND NOT IN YOUR WALLET”. Rather disorientated by such an adequate answer I felt that all I was complaining about won’t settle as the leads were misunderstood.

Life is not about what I achieve in earnings, in my wallet, exploring and exploitating my potential, talents or capacities… Not at all! Life is about the wisdom of the heart, the fulfillment, the achievement of my inner sparkling beauty. That soul of mine.

True wealth is full in fulfillment the moment I start believing in myself, in my connection with self, with that kindhearted heart. It is about that glowing inner wealth carrying in myself and not carrying this in my purse in my handbag or wallet. This knowing, once implemented in my system, sure will make a difference towards the feeling of being happy, happiness and the steps I will make on behalf of the happiest version of my heart.

Love, Irmgard

Verward in het web van het ego

Terwijl ik hier zojuist achter mijn laptop schuif, door het raam naar buiten kijk, realiseer ik me dat ik in een lichter vaarwater ben aangekomen. Voel het tot in mijn tenen. Een innerlijk weten waar je u tegen zegt. Met mijn soul schip heb ik de laatste jaren stormachtige zeeën bevaren, hoge golven getrotseerd en op de momenten dat ik dacht slagzij te maken en nooit meer boven te komen, scheen altijd het licht.

Het licht wrong zich in eerste instantie aarzelend, later meer gesterkt door mijn eigen processen, kracht en zijn steeds meer en vaker door de grijze, zwarte stapelwolken die jaren in en bij mijn hoofd rond zwierden. In de sluier -van mijn eigen mist welteverstaan- werd ik beneveld niet alleen door de zee die mijn levenspad heet doch ook door de nevelen die mijn mistige mind in stand hielden.

In de negatieve voedingsbodem van zijn kon het donker, de storm en de mist zich voeden want daar waar negativiteit heerst, is het donker wat zich settelt en heerst. Zo had ik het nooit gezien, nimmer gevoeld maar alles bij elkaar genomen heeft mijn mind me wel lang aan een ijzig draadje gehouden waardoor de stormen bleven razen en ik in de beneveling van mijn zijn (al bekend en overtuigd van dat dit was wat het leven aan mij serveerde) mijn universele plan was. Niet wetende, sterker nog niet voelende, dat ik master and commander van mijn eigen schip ben en me té lang door mijn mind heb laten navigeren.

Ach, je leer met vallen en opstaan, met kopje onder gaan en weer boven komen en zo verging het mij dus ook. Tot de dag van vandaag. Als ik naar buiten kijk schijnt het licht door het bladeren dak, de grond is bezaaid met bladeren die door het jaargetijde van de bomen zijn komen vallen. Ik besef me dat iedereen zijn eigen levenscyclus loopt en dat geen ander pad op dat van het mijne lijkt.  Het is okay. Meer dan okay. Ik blijf thans mijn eigen schip besturen met mijn soul en alhoewel de koers totaal niet duidelijk is, de bestemming irrelevant, zet ik alle zeilen bij om in het vaarwater te blijven wat universeel is gepland. Alhoewel de intentie er vanuit mijn heart & soul is, betekent dit niet dat ik alle lessen geleerd heb, alle stormen doorstaan heb en dat mijn pad zonder hindernissen is en blijft.

Het is een utopie te denken dat zodra het licht doorkomt, de wolken wegtrekken dat je er bent. Je bent er nooit. Er is geen vastgezette koers, geen bestemming waar je naar toe mag of kan navigeren. Je bent onderweg. Binnen de kaders van plan en tevens contract als dit op jou van toepassing is. Het heet evolutie. Zielsevolutie en alles is gericht op de ontwikkeling van de ziel. De rest is bijzijn en we maken (dat is mijn mening) veel te veel ophef, geven enorm veel tijd aan zaken die totaal niet relevant zijn als het gaat om de terugkeer naar de oorsprong van onze ziel. Naar het licht van zijn via je eigen innerlijke soul light.

We zijn hier om met ons eigen schip terug te keren naar de essentie, naar de kern van al wat is en dat gaat zeker niet zonder slag of stoot maar weet wel dat het een desillusie is als jij denkt dat je je weg moet zoeken, er al bent en je daarbij vastzet in je ego gedachte van zijn hoe het moet of zou moeten. Deze weg, jouw unieke soul pad, vindt zichzelf en in de wirwar van al het aanbod, van alle prikkels, de moetjes van buitenaf opgelegd door het maatschappelijke pandoer, verwachtingen edoch ook moraal en moraliteit wijken we te veel af van onze oorspronkelijke settings en raken verward in het web wat het ego voor ons spint of gesponnen heeft.

Als je terug wilt naar al datgeen wat van jou is en je wilt vereenzelvigen met jouw kern, jouw zielsvolle zaligheid, dan zal je alles los mogen laten wat jou nog in stand houdt, van wat je zegt hoe jíj het moet doen (jouw perfectiedrang) en alles wat jou niet dient op een pad wat je hoofdzakelijk in eenzaamheid loopt. Zoals gezegd je zoekt het niet, als de tijd gezet is (the divine timing) komt het naar je toe en het enigste wat jij mag doen, is je hart (verder) volgen, je ego aan de grote boom hangen ver uit jouw blikveld en alles wat je door het universum geserveerd wordt, aangaan. Aangaan tot het zeewater je aan de lippen stijgt, dat je moet kokhalzen van zeeziekte toch tegelijkertijd voelt dat je de back-up van het universum hebt. Waardoor jij niet zal verzuipen in je eigen Bermuda driehoek van zijn. Je gaat wellicht onder maar er komt een dag dat jij weer boven komt, wellicht met je laatste ademteug naar adem snakt, en het licht op jouw bolleke zo hard weer gaat schijnen dat je nooit meer in de spelonken van zijn -mind zijn- verdwaalt raakt. En dat wilde ik even voor het nu meegeven.

Liefs, Irmgard

Gelukkig zijn is het vermogen om te genieten van wat is

Terwijl ik zojuist met in de ene hand de lijn van mijn zowat blinde vink hond met kromme poten en in de andere hand mijn afval naar containers liep, vroeg ik me af wat nou ‘gelukkig zijn’ inhoud. Gezien mijn ervaring en wat losse momenten is het een nogal vaag, abstract, begrip. Want wanneer bén je nu daadwerkelijk gelukkig?

Ondanks dat mijn koers gezet is, de wind in de zeilen zit en de vooruitzichten gunstig en ronduit positief te noemen zijn, voel ik het niet. Omdat ik veel over zielenconnecties voel en weet dacht ik dat ik wellicht dat stukske soul deeltje nog miste om mezelf compleet te maken. Als een soort aanvulling. Instant wuifde ik dat weg omdat ik zelf bén, heb ik geen complementair ‘iets’ nodig om mezelf heel te voelen. Bovendien heb ik al ruim drie jaren een mooie diepe soul connectie met een prachtig zielendeel. Dáár lag het dus niet an.

Stilletjes liep ik verder in beraad met mezelf en al wat is over het feit wat nou geluk is en wat mij uiteindelijk zo diep gelukkig maakt dat ik zo sparkle dat de zon verblind wordt, ik zelf een zonnebril moet dragen voor mijn eigen gelukkige licht en dat ik vanuit die heppie-de-peppie passie de stoom uit mijn oren zie komen. Ik voelde het niet. Geluk is een perceptie en zo intens subjectief. Wat mij happy maakt, doet een ander niets en andersom natuurlijk. Wist het ook totaal niet totdat ik hoorde: “gelukkig zijn is het vermogen om te genieten van wat is”.

Die kwam binnen. Ik had er even voor nodig, de hond trok aan de lijn en mijn afval zat nog geklemd onder mijn arm en was derhalve afgeleid. By the way… die hond van mij is een geval apart. Ik ook maar dat is een andere story. Mijn hond is op transport gezet vanuit Roemenië naar het beloofde Nederland. Doorgefokt als wat zakt hij bijna door zijn kromme poten heen. Maar erger is dat het beesie amper iets ziet en alles als een bedreiging ervaart. Iemand zei ooit dat mijn hond harstikke spiritueel is. Een spiri dog is. Maar dat kan ook niet anders dat je zintuigen zo over ontwikkeld zijn als het visuele amper iets is. Ik heb dus een overgevoelige hond die de energie van anderen (honden, katten ed.) zo uit de lucht pakt. Maar goed I love my dog. Het is overigens geen handtasje die je in de kliko doet als deze niet volstaat. Dus ik doe het ermee en voor mij is ie meer dan okay.

Ik naderde de afvalcontainers en het zogenaamde kwartje viel. In mijn brainbak. Die klonk als een klok. Viel en voelde. Ik miste niet het geluk, de happy moments, de eureka partjes van mijn life cake maar het was het onvermogen ze te herkennen, te voelen en vervolgens te vertalen. Te benoemen en te implementeren in mijn systeem. Het geluk ligt voor het oprapen mits je er open voor staat.

Mijn hond en ik liepen vervolgens opgelucht terug naar ons huisje. Hij omdat hij zijn brokken verteerd had en voor ons nieuwe chalet had gekwakt (welke hoop ik overigens maar even weggecricket heb. Het is wat als de makelaar er vanmiddag met zijn fancy shoes instapt en het chalet vervolgens betreedt. Auch…) maar ook ik was opgeklaard. Mijn onvermogen mezelf hieperdepiep te voelen lag dus niet aan het gebrek aan the happiest moments maar aan mezelf. En… -dat zeg ik altijd tegen anderen-  op het moment dat je dingen bij jezelf herkent, ben je op de goede weg. Op dat moment kan er namelijk iets (gaan) veranderen. Want je voelt, je weet… dat het anders kan en mag.

Nu ik de vertaling mocht ontvangen, kan ik me focussen op mijn gevoel en de herkenning daarin zoeken. Stilstaan bij de momenten en aftasten hoe deze voor mij voelen en niet meer er keihard over heen te gaan omdat ik altijd gefocust was op het happy gevoel van anderen en het zodoende bij mezelf niet kon herkennen. Dat lost bij mij een hoop op…

Liefs, Irmgard

Soms hoef je de bedoeling van iets niet te snappen om er toch van te kunnen genieten…

Deze woorden ontving ik onder andere vanochtend toen ik mijn kop aan het breken was waarom er veranderingen op mijn pad blijven komen. Positieve veranderingen wel te verstaan. Na, in de afgelopen jaren, verschillende keren te maken hebben gehad met life-changes, dient de volgende zich weer aan.

Jaren ben ik vaak van het ene shit moment, meer verdieping in zelf, helen, maar opveren en verder, naar het andere shit moment gegaan. Tuurlijk was daar altijd het licht dat mij begeleidde, voelde ik elke keer mijn eigen soul licht en werd door dat zelfde innerlijk licht maar ook vanuit de bron vooruit gestuwd. Gepusht.

Comfortabel voel ik mezelf er allang niet meer bij sinds ik telkens uit mijn -zelf bedachte comfortzones- word gegooid. In de veronderstelling dat al wat het universum mij serveert vast een doel heeft, ben ik lang in vertrouwen kunnen blijven. Zodra de mind weer opstak en mijn gevoel en vertrouwen daarin brak (en ikzelf bij tijd en wijlen ook), kostte het soms even moeite (sporadisch wat langer) maar uiteindelijk kon ik weer in de overgave en het vertrouwen gaan. Gelukkig ben ik in een wat positievere flow beland al blijven de triggers, de uitdagingen komen. Doch ook de steeds vaker de begrenzingen vanuit de zelf focus die mij krachtiger maken dan ooit.

Ook al er zijn gunstigere vooruitzichten, een positievere uitkomst (of uitkomsten) en menig universeel toevalligheidje lijkt zich in mijn leven te gaan manifesteren… mijn mind begrijpt er thans geen ene snars meer van. Dat is niet een op zichzelf staand iets. Ik zal dat even uitleggen. Sinds ik ontwaakt ben (dat klinkt belachelijk en stom al zeg ik het zelf) anders gezegd sinds de bewuste zielsverwondering mij pakte en ik ging voelen, dient het doel het pad. Mijn soul paadje. Steeds weer. Alleen nu het steeds sneller lijkt te gaan (ach… wat is tijd?) voor mijn menselijke perceptie dan struikel ik meer over mijn mind dan ever als het de zin van iets betreft. Zoals die (huidige) universele lanceer momentjes.

Graag ben ik in conclaaf met dat zelfde universum middels mijn gidsen en gooi zowat elke dag de vraag in ‘mijn’ groep “wat is het doel. Geef me een reden”. Werd in het verleden alles vaak tot in detail voorgekauwd en mocht ik het heldervoelen, weten, horen of anderszins tot mij laten komen, heden ten dage lijkt het wel dat er steeds meer een beroep gedaan wordt op het vertrouwen én de overgave. Moe zijnde van al die life-changes stelde ik dus vanochtend wéér die prangende vraag… Veel specifieke input kreeg ik niet over het hoe en waarom maar hoorde dus “Soms hoef je de bedoeling van iets niet te snappen om er toch van te kunnen genieten…”

Eureka, dat is het dus! Ik ga mijn kop niet meer breken of why wel and why not, waarom dit of dat niet? Het is me eender. Het wordt dus genieten in plaats van die mind de ruimte te geven met zijn doel. Ondertussen blijf ik volgen met het hart, mijn soul push achterna en ga genieten in mijn tiny boshuisje, mijn parkhuisje en vanaf morgen ook nog een camping chalet. Snap er geen ene moer meer van maar het zal.

In plaats van mezelf druk maken om wat wel of niet is, wel wordt of niet wordt, koop ik een flexibel koffiezetapparaat wat ik meezeul van de ene plek naar de andere. Naast mijn Eastpak met laptop. Want je kan pas echt genieten vanuit gevoel als je de restrictie van de mind eraf haalt. Op naar de koffie… tijdens het schrijven… Waar ik ook ben of mag zijn.

Liefs, Irmgard

Do it your way

Ze hebben me nooit een rozentuin beloofd, maar het draait erom wat je ervan maakt. Wat je volgt of gaat volgen. Volg je jouw hart (en ziel) of volg je dat kopke van jou?

In de decennia (ruim 4,5 nu dus dat is verrekte lang) dat ik mijn mind volgde, kwam ik maar niet in mijn gevoel en kon de verwondering in bewustzijn van het leven totaal niet pakken. Verkeerde in de limitaties van mijn eigen geest, opvoeding , dynamiek en kaders die het leven, doch ook mijn pijn en verdriet, op mij hadden gelegd. Het was erin geslopen als een mug in de nacht die toeslaat als jij het niet voelt en ziet. Zo gebeurde dat dus. In mijn halve leven (midlife) was ik een schim van mezelf geworden, niet in staat dus om te voelen en alleen maar bezig met de ander.

De ander? Ja, de ander. Zo zielsgedienstig als ik ben (wíst ik veel dat het zo werkte) kon ik mezelf enkel richten op het geluk van een ander. Terwijl ik mezelf totaal verloren was in de strijd die het leven heet, met zijn ontiegelijke ups & downs, in de verwronging en in het epistel die mind heet, had het leven me geradbraakt. Uitgehold en zo strak, vast en geboxed gemaakt dat ik me totaal geen raad wist toen eenmaal het universum de stekker uit mijn gezin, relatie en bekende (destijds voelde het als mijn comfortabele) leven trok.

Ik werd op de springplank gezet om te springen en ben gelanceerd zo hard ze konden. De afgelopen jaren is dit ontelbare keren gebeurd. Echter door de processen die ik liep werd ik krachtiger, veerkrachtiger wel te verstaan en bezit nu de kunst (met hulp van datzelfde universum) om zacht te landen. Ze hebben me nooit een rozentuin beloofd en deze weg heb ik ook zeker niet gekregen en belopen. Al zou ik af en toe wensen dat ik een vlekkeloos, sudderend (edoch gelukkig) ‘Garden of Eden bestaan’ had maar dat is niet wat ervoor dit zieltje voorzien is. Voor velen onder ons niet.

Weer sta ik klaar om te springen, gek genoeg weet ik nu wel waarheen. Het wordt duidelijker, concreter en ik ben inmiddels bij machte om de focus op zelf te leggen en van daaruit keuzes te maken. Ook al serveert de magie van het universum een heel arsenaal, weet dat je zelf de keuzes binnen de kaders van jouw plan mag maken. Je maakt zelf, met andere woorden, je plaveit zelf jouw paadje & plaatje. Tuurlijk, ik kan kiezen (en dat heb ik zeker gedaan en nog vanwege mijn burn-out) voor wat de mind mij voorspiegelt. Hangend en afgaand op oude patronen, comfort en levensleed maar dat is niet wat mij gaande, draaiende en positief houdt.

Mijn levensfilosofie is: fuck die rozentuin, die Garden of Eden ook… Ik maak er zelf gewoon het beste van. Ik creëer zelf mijn bestaanszekerheid wel met als basis: moi. Dat is geen egoïsme… o nee! Dat heet self love. Het ene moment gaat dat wat beter dan een andere keer doch de put is nooit zo diep dat er geen lichtstraaltje meer te zien is. Er is altijd wat om je aan vast te houden en ook al is zelfliefde, de focus op zelf en het licht even ver te zoeken, probeer je hart te blijven volgen dan kom je automatisch op een dag bij het licht uit. Ik doe het op mijn eigen, unieke manier en zeg vol trots: I did it and do it my way!

Zodra je weer kennismaakt met het licht, de depressie voorbij dus, vergeet dan ook niet je eigen licht te omarmen. Pak de verwondering binnen jezelf terug en focus je niet op de doorns, het kruis wat je mogelijk draagt, maar op de rozen die bloeien, de bloemen die geuren en de zon die schijnt. Voel je innerlijke zon en laat niemand jouw licht belasten, beladen of dempen. Maak er wat van. Voel je innerlijke (veer)kracht. Creëer je eigen innerlijke paradise en je bent thuis waarheen je ook gaat. You do it your way. Je kunt het…

Liefs, Irmgard

We zijn allemaal hoeders

Ik ben in beweging. Op de meest geordende manier. Zielsmanier. Het combineert mijn universele instellingen met mijn menselijk potentieel. Ik verlang niet, ik suggereer en verwacht niet (meer) ik volg alleen in het niet-weten van mijn geest, in nergens land en ik vind er niets van.

Hoe eigenaardig sommige momenten het afgelopen decennium waren, het diepe en steile pad… het zal me niet afleiden van mijn eigenlijke pad. Vlekkeloos en snel bewegend in de geprofeteerde betekenis van mijn existentiële waarheid.

Ik ben authentiek, essentieel en in totale overgave volg ik toegewijd wat ik geacht word te volgen. Alles is mijn vrije keuze en het universum heeft me nooit gedwongen om anders te handelen. Ik word geleid, geholpen en geliefd door de universele energieën en ik weet dat ze er alles aan zullen doen om mij gegund te krijgen en in mijn eigen liefde te staan, in mijn eigen licht zoals bedoeld is te zijn vanaf het eerste moment dat ik aardse lucht in mijn longen zoog.

Ik ben voorzien. Voorzien in mijn hoogste potentieel. Het is uniek in zijn stralende uniciteit. Zoals elke andere ziel uniek in hun eigen omgeving is. Ik ben ik. Ik ben een kind van het universum, een kind van liefde, een kind van licht. Ik ben hier om deze diepe pijlers van het universum in onze regionen te verspreiden. Ik ben niet anders dan iemand anders, niet gekozen, niet één van de 144.000 werkers die naar het schijnt gekozen te zijn om het werk te doen.

We zijn allemaal hoeders van het licht, hoeders van de liefde en betekenisvol geworteld in de universele energieën. Ik ben niet anders dan jij, want jij bent hier ook om je licht te laten schijnen, om je liefde te laten schitteren. Misschien zijn je daden niet zichtbaar voor anderen of op grotere schaal, weet, voel diep, dat je telt. In dat prospectus zijn we allemaal gekozen om onze liefde te verspreiden, om onze innerlijke ‘kroonluchter’ te ontsteken om de wereld te verlichten.

Jij bent degene die op eigen benen staat, in jouw uitzonderlijke licht, om jouw unieke liefde te omarmen om liefdevol jouw omgeving, jouw werk en jouw bestaan ​​te verlichten. Je bent een almachtig mooie ziel en ik ben trots op elke stap die je zet op het voorziene pad, jouw unieke manier.

Draag je (zielen)fakkel met trots, met zelfvertrouwen en met respect. Je bent alles waard wat is. Alles wat zou kunnen zijn. Jij zit hier ook in. Volg je unieke leads en laat je ook meevoeren door de universele rijkdom. Jij bent liefde. Je bent licht. Wees onberispelijk in je profetie en draag je licht, je liefde, naar anderen op de meest gepassioneerde, toegewijde en liefdevolle manier die er is. Je bent in beweging. Zoals we allemaal zijn…

Liefs, Irmgard

De softe flow meditatie

Op de fijnste plek waar ik ooit stond, op een bergtop met een wijds uitzicht, zag ik mijn spirit team en kwamen mijn vijf hoofdgidsen tot mij en spraken de (voor mij thans) prangende vraag uit. Ze vroegen mij wat is jouw potentie? Het bleef bij mij ijzig stil.

Potentie kan je namelijk niet bedenken maar is een gevoel vanuit je binnenste. Waar het vuur voor oplaait, de passie je voorbij holt en waar jij de vlam van jezelf naar buiten brengt met de vaststaande respectvolle overtuiging waarom je dit of dat doet. Neerzet vanuit je hart en ziel. Je kan namelijk niet leven wat je vanbinnen niet voelt, althans dat zou de zielsbevlogenheid mogen zijn.

Ik stond dus op die ene berg, een beeld uit een ver verleden, en ik voelde ter plekke dat ik geen instant antwoord kon geven. Zeker niet met mijn mind. Zo dook ik dieper de diepte in en werd uitgenodigd om mijn potentie te visualiseren en zag een brug. Achter de brug zag ik een verre mist en kon er geen beeld van maken omdat de lasten die ik droeg, de sluier die mij omwikkelde en benevelde geen zuivere contouren liet zien. Mijn gidsen waren meegelopen tot aan de brug en ik vroeg ze mee te gaan maar ze antwoordden dat ik zelf over de brug heen mocht. Dat ze niet alles konden en dat ik sommige (aardse) dingen zelf mag doen.

Aarzelend stapte ik de brug op niet wetende wat voor me lag en ik hikte tegen elke stap op. Voelde me best alleen ook. De horizonten waren vaag, de verwachtingen nihil en de sluier bedekte in zoverre mijn zielszelf dat mijn gevoel ook ingekuild lag, afgezwakt was en onderdrukt werd door mijn eigen pijn, verdriet en misère. Terwijl ik voort stapte, met enige tegenzin en strompelend van alle bagage die ik met me meedroeg, vielen de stappen me zwaar. Intens zwaar.

In de veronderstelling dat alles wat ik tot dusver geleefd had mij tot een zacht, ruimtelijk en blij leven zou mogen leiden, voelde ik dat dit geenszins waar was. Kon zijn. Immers, waarom voelde ik me ondanks alle processen, stappen en het pad wat ik tot zover had afgelegd niet vrij, vrolijk en sprankelde mijn zielspassie me niet tegemoet? Het was een utopie van het denken. Mijn gevoel was nog immer intens verzwaard door al datgene wat mijn ziel in zijn levens verzameld had. Dat was met een paar jaar intensief processen immers niet weg. Dat had ik weer bedacht. Hoe de mind mij aardig weer vertroebelde.

Ondertussen hoorde ik de uitnodiging mij te ontdoen van alles wat mij weerhield mijn potentie te voelen. Te leven. Gelijk hoorde ik een harde klap. Het was mijn rugzak met ballast die met een felheid van vallend, weerklinkend ijzer op de harde kasseien van de brug terechtkwam. Er kwam een pikhouweel uit waarmee ik duidelijk wist dat ik me vastgeklonken had in mijn eigen waarheid. De waarheid van mijn zielspijn. De pijn die aanvankelijk mij inherent maakte aan het leven. Leven was pijn. Pijn was leven. Ik was niet mijn pijn maar hield het vast. Omdat ik het gewend was. Uit oude patronen, bescherming en dynamiek. Ik zag scheermesjes die ik bij me had om mijn eigen leven te (kunnen) saboteren. Al voelend kwam ik tot besef dat ik altijd meer aan het leven had gehangen dan aan het er niet zijn en ik zag touw. Veel touw. De strop die ik zelf in stand hield en welke ik levens terug al had mogen afdoen maar wetende dat het destijds niet de timing was. Divine tijd dan.

Ik hoorde backpack na backpack vallen en de weerklank waarmee de rugzakken de grond raakten, werd zachter tot ik aan het eind van de brug voelde dat ik lichter was en er op dat moment even niets meer op mijn rug hing. Het was een vrij en ballastloos gevoel en mijn tred werd lichter. Op de achtergrond hoorde ik zacht dat iemand tegen me zei dat ik naar mijn potentie mocht lopen. Deze zou in de mist gehuld mogen zijn, in de sluiers van mijn eigen catacomben van weleer. Dat was mijn interpretatie dan. Een immens chateau (ja, zo’n mooi Frans geval. Een hebbedingetje voor in de toekomst) vulde mijn blikveld en ik kon het duidelijk zien. De buitenkant. Prachtig hoor. Helemaal verguld als ik was (ik dacht zo’n potentie wil ik wel hebben: groots als een chateau, wijds als een landgoed en met wijngaarden die de horizon overstijgen om anderen de druiven ervan te laten plukken) hoorde ik  ver weg zeggen “je ziet nog niets. In de sluiers en de mist zie je wellicht al wat contouren van je potentie”. Afijn, mijn droom viel instant in duigen en ik voelde dat er iets veel mooiers mocht zijn. Iets groters. Innerlijk grootser dan de pracht en praal die ik in dat overweldigende moment mocht aanschouwen.

Nog dieper zakte ik en prompt voelde ik een soort garden of Eden achter het kasteel liggen. Een paradijsje. Het lag in de schaduw van het chateau, amper te zien en het was in een dichte mist gehuld. Dat waarachtige innerlijke gevoel binnen in mijzelf oversteeg al mijn verwachtingen want daar voelde ik al aarzelend mijn potentie. Zowat verstopt achter de potsierlijkheid van de gevel, de reusachtigheid van het Franse optrekje en in lommerrijke schaduw van de imposante kolos die het zicht op mijn eigen innerlijke paradijsje onthield. Versperde.

Was ik bijna in die buitenkant, dat masker, gezeteld, werd ik zacht uit mijn eigen kaders van denken gehaald. Terwijl ik de tuin betrad, in totale verwondering, voelde ik dat ik hier op de juiste plek was aangekomen. Het voelde fijn, veilig en vertrouwd. Zoals gezegd voelde ik mijn potentie maar het werd nog niet helemaal helder. Vaag zag ik een bloem die transformeerde naar meerdere bloemen. Wat ik wel duidelijk zag was één grote, bloeiende rode appel die hangend aan een boom mij trachtte te verleiden en mijn oog werd naar de appel getrokken. De boom was in de mist die de tuin verdichtte verhuld maar de rode appel was zo duidelijk te onderscheiden. Tastbaar ook.

In de vele processen die ik geradbraakt heb gelopen, gestreden (ook tegen mijn eigen zelf en mind zelf, dat hardnekkige ego) heb ik één ding duidelijk geleerd. Laat je nooit verleiden van je pad af te geraken. Laat je niet verlokken tot schone schijn en tot een maskerade welke niet past bij je oorspronkelijke zelf. Bij je originele kern. Je zielszaligheid. Resoluut als ik ben, hakte ik instinctief de boom om. Maaiend en laaiend dat er weer een verleiding gepresenteerd werd. Ik was daar zo klaar mee! Het was precisiewerk. Echt niet zo ongeleid als ik was, niet in zwart en niet in wit gedacht maar overtuigd van dat al wat is in het moment geleefd mag worden in overeenstemming met mijn gevoel. Dit was niet zuiver.

Die boom der lustende verleiding lag nog niet om ik zag in vol ornaat daar mijn potentie stralen: het werd afgebeeld als een gloeiende lichtbal die een actieradius heeft waar je u tegen zegt en ik wist dit ís het! Alles wat ik gezocht heb, geprocest heb… hier ging het dus om. Dit was de vette zielsclou. Om de verbinding te leggen met mijn eigen zon, mijn eigen potentieel en in mijn eigen licht te stappen. Te omarmen, te koesteren en bovenal te gaan leven. Het licht omhulde mij en ik voelde me instant lichter worden, verheffen en al is het waarom nog niet duidelijk ik wist instinctief dat deze vereenzelviging, deze versmelting, de omarming een bekroning was op de processen die ik gelopen had. Wetende, dat ik nimmer klaar zal zijn in de vervolmaking van mijn eigen ziel, zielszijn, zielspotentieel en zielszaligheid en enkel wanneer de verlichting één is met mijn ziel, de liefde samengesmolten is met diezelfde ziel het hoogste zielsdoel heeft behaald: de verlichting. Dat is nog de ver van mijn bedje show.

Stond ik me daar te laven in mijn zielszon werd ik vervolgend geroepen verder te gaan op het pad van het potentieel. Ik zag een pad dat pijn deed, zelfs aan mijn zielsogen, het was van diamanten en de schittering verblinde mijn zicht. Ik liep erop en ik zag dat uit mijn mouwen, ik had een soort wit aposteljurkje aan met wijde mouwen en ik zag dat de diamanten uit de mouwen kwamen vallen. Het beeld zei mij dat wat ik met mijn ziel doe leven en geven, anderen zal toe doen vallen. Al lopend, stappend in mijn potentieel, zou ik verder lopen. Mijn pad begaan en anderen mogen geven vanuit dat potentieel. Zaaien. Liefde zaaien. Licht strooien. Een enorme dankbaarheid maakte zich van mij meester en ik kon alleen maar blij zijn dat mijn potentie zich zo duidelijk verbeelde en zich liet vertalen, dat mijn gidsenteam er was en mijn hoofdgidsen en dat ik zo geholpen word op mijn pad…

Liefs, Irmgard