Mijn masker is weg. Geen sluier meer. Ik kan alleen nog maar puur lachen…

Helemaal niks meer te verbergen. Tot in de kern gedoken, mijn authenticiteit durven te omarmen, niks “het gaat goed” als ik me vet k* voel. Gewoon hoe het is. Het is wat het is. Ook mijn smile. Niet wat er van mij verwacht wordt, niet meer achter de sluier van zijn maar all naked pure. En als ik niet smile… dan valt er even niks te lachen. Dat is het leven. Op en neer… maar wel puur dus. Hier.

Liefs, Irmgard