Trillende zielsgroei

De staat van mijn ziel is niet de huidige staat van zijn. Mijn ziel leeft, ze leeft zeker. Dat ik tot nu toe mijn vonk kwijt ben, is mijn eigen gevoel. Intern gevoel. Dit betekent niet dat mijn ziel niet meer fonkelt. Het geeft alleen aan dat ik de verbinding met mezelf verloor om die innerlijke vonk, dat innerlijke vuur te voelen. Zo lang ik niet in staat ben om die innerlijke gloed te voelen ben ik niet in staat een stempel op de wereld te drukken. Om uit te dragen en uit te voeren wat van mij is. In mijn uniciteit.

Mijn huidige situatie is niet mijn eindsituatie. Omdat ik die innerlijke gloed door mijn levensomstandigheden verloor, betekent dit niet, maar ik voel dit nu, dat ik mijn vonk voor altijd kwijt ben. Het is daar. Het is altijd zo en het zal altijd zo zijn. Zelfs als ik ontketend ben van mijn lichaamsvorm zal mijn ziel, energetisch gezien, gloeien.

Ik ben niet wat ik denk dat ik ben en ik ben zelfs niet wat ik niet voel. In het onbegrip van mijn ziel, hoe het werkt en het verlies van een goede verbinding met deze hogere energetische bol van mij, kan ik de juiste gevoelens ervan niet begrijpen en het is zeker niet vergezocht dat ik de verbinding met mezelf moet herstellen om opnieuw de verbinding met mijn ziel te zetten.

Ik ben zelfs niet onbegrepen in dat, dit zou ik kunnen denken, dat mijn huidige levensomstandigheden niet aan mijn ziel en haar processen bijdragen. Omdat er een betekenis is voor alles en iedereen, zelfs in de slechtst geleefde omstandigheden, is er een doel om te handhaven, een les om te leren en een doel dat moet worden bereikt. Misschien begrijp ik, omdat ik niet goed begrijp hoe zielengroei en zielsevolutie werken, tot nu toe niet helemaal dat zelfs mijn staat van wankel, onevenwichtig en hinderlijk zijn, door alle neveneffecten van het leven aan de rand van een bouwplaats, dat het onwetend is om te denken dat dit allemaal toeval is en meer.

Het universum verkondigt niet dat er wel eens zo nu en dan toevalligheden zijn maar als je eenmaal op weg bent op het pad van de ziel zijn er geen incidentele toevalligheden meer. Er zijn synchroniciteiten en zelfs als je zou denken, heroverwegen en huiveren in dit denken dat het niet de bedoeling is … dat is het zeker. Dus alles wat ik nu leef, is een onderdeel van mijn evoluerende les om sterker te worden in de prospectus van mijn eigen betekenis. Taak van zijn. Missie in de stof. Om het energetisch onuitgesproken woord naar de gesprokenen te brengen en daarom is mijn pad gretig om de universeel verkregen woorden in mijn oren te brengen als een hooggevoelig persoon met een enorm zilveren koord met de universele energieën naar de mens. Op papier, boeken en zelfs in gesproken taal, aangezien het universum mij kan laten spreken namens degenen die gesproken willen worden. Ook het universum.

Geschud om wakker te worden, geschokt tot in mijn aderen doet het universum zijn werk behoorlijk goed. Ik werd sterker dan ooit en zelfs in de trillende overlast wist het universum mijn frequentie steeds hoger te krijgen. En zelfs als ik zielen van behoorlijk wat dimensies ontmoet, is er altijd meer te zien, te ontmoeten en te leven in de magische stralen, rijken, van de universeel geprofeteerde betekenis van mijn existentiële waarheid. Ik hoef alleen maar mijn verbinding met mezelf te herstellen om verder te groeien in de sprankelende, onstuimige uitstraling van mijn eigen ziel…

Liefs, Irmgard