Jij bent een magneet

Ik ben dus ik ben. Jij bent dus je bent. Er is geen ander dan ik. Er is geen ander dan jij. We zijn allemaal uniek en in de uniciteit van zijn is het maar beter dat je jezelf afstemt op datgene wat van jou is in plaats op dat van een ander.

Jouw uniciteit is je kernwaarde en zolang jij jezelf niet omarmt in je kern, in jouw natuurlijke bron, is het hoogstwaarschijnlijk dat anderen dat ook niet doen. Jij met je uniciteit, jij als unieke ziel, bent namelijk een energetische magneet en een magneet trekt datgene aan wat je uitzendt en dat is okay als je het mij vraagt maar je moet niet klagen als jij je kern verwaarloost, negeert of wellicht het hele bestaan ervan niet wilt of durft te erkennen dat niemand jou (zielen)waarde toekent.

Het is wellicht een beetje cru gesteld dat jij met je energetische manier van zijn, jouw aura veld inclusief genomen, bent datgene wat je uitstraalt en uitzendt in energie. Daar kan je niets aan doen maar het is wel belangrijk dat je weet dat dit zo werkt. Om maar even universeel duidelijke taal te spreken.

Jij bent dus een unieke magneet. Wat wil je aantrekken? Positiviteit? Nou dan zou ik  maar eens positief gaan denken. Geen land te ver, ook jij niet overboord, als je dat niet kunt. Vertel mij wat, zeg. Ik was Mrs. Negitivo bij uitstek. Zag altijd problemen en beren op de weg. Ook al had ik ze plenty, dat even ter zijde, maar hé het glas is half vol of half leeg…

In kan in decennia tellen dat mijn glas half leeg was… en ik kreeg maar steeds meer dorst. Wist ik dat ik verzoop in mijn eigen negativiteit. Gek genoeg, wist ik altijd alles voor een ander met een grap, grol of kwinkslag om te draaien, te relativeren waar je U tegen zei, maar voor mezelf… forget that. Ik kreeg het niet voor mekaar. Heel eerlijk gezegd hebbende nu ik denk dat mijn glas ook wel grotendeels leeg gedronken werd door anderen waardoor ik zelf niet de rek, veerkracht of ommekeer kon bewerkstelligen om dat restje wat er nog inzat niet als leeg te bestempelen maar juist te gaan kijken wat er nog in zat.

Op het moment dat het universum keihard op mijn buitenste schellen, die gebarricadeerde binnendeur met ontelbare hangsloten, begon te timmeren, zeg maar beuken, kon ik niets anders doen dan deze open doen. Als het aan hen gelegen had hadden ze net zolang gebeukt totdat ze erin waren. Stelletje eigenwijze deurdouwers. Zover kwam het gelukkig niet want zo gastvrij als ik ben voor eenieder die op mijn stoepje komt laveren, die laat ik binnen.

Goed stond daar dus vol ornaat het universum op de stoep. Ik maakte ook nog dikke mik met mijn spirit team, healing team en nog meer van die onbekende dimensionale zieltjes dat ik echt dacht het leven heeft me ingehaald ik wórd echt gek nu. Gek genoeg, wat een mooie woordspeling trouwens(!), draaide ik helemaal niet door, werd niet gek, mesjogge of wat dan ook. Néé absoluut niet. Doordat ik zo lekker gastvrij was geweest voor het universum en ze ruim baan te geven aan mijn eigenste unieke dis kregen ze de vrijheid om schellen, schillen, lagen, de bunker van weleer te ontmantelen zodat ik in staat was mezelf eens echt recht in die binnenste spiegel aan te kijken.

Potverdomme zeg! Wat ik toen zag. Niet te geloven. Het was naakt, het bibberde waar je ook U tegen zegt en het was zo’n kwetsbare schriele hap die ik ontdekte, zag maar voor het eerst begon te voelen ook dat ik in verwondering anders in bewustzijn naar dat glaasje water ging kijken. Hoe leeg het ook was, door alle lagen heen, het was kei harstikke vol! Ik had het gewoon niet gezien. Mijn glas was altijd vol en ik kon het niet zien door de mist van zijn. Ik was in negativiteit beland, kon de (kinderlijke) verwondering niet meer vatten en was totaal verzand in mijn eigen concept van zijn. Stond ver van mezelf af en de enigste focus die ik had was enkel op anderen. Nou zijn anderen heel leuk en aardig en in verbinding treden lukte ook steeds beter maar om de koe maar bij de hoorns te nemen was het van belang om de focus op zelf te gaan leggen en te blijven kijken naar wat ik zelf in huis had, naar mijn eigen kleuren van de ziel en anders te gaan kijken op het leven. Met voelen als leidraad. In positieve bewustwording. En zo geschiedde dus. Innerlijke ploetertijd was aangebroken.

Weet je, al deze processen zijn rete moeilijk en er is geen enkel proces hetzelfde. We krijgen allemaal ons eigen pakje shit maar ook schoonheid in het leven. De kunst van het leven is om niet te verzanden in je eigen gedachten van zijn als het weer eens een keer tegen zit, of wellicht een gehele tijd waarin een storm zich meester maakt van jouw leven en alles overhoop haalt. Probeer niettemin altijd naar die lichtpuntjes te blijven kijken en verdwaal niet, blijf niet hangen, steken of whatever in je eigen ellende. Zie dat je glas half vol is in plaats van half leeg, leger leegst.

Probeer in kwetsbaarheid te voelen wat jij nodig hebt om je pad te lopen.  Jezelf in kommer en kwel verhullen is zeer onaanlokkelijk als het even of langer tegenzit maar weet dat positiviteit positief doet ontmoeten. Zeker in energie. Want alles wat je uitzendt komt terug. Linksom, rechtsom en altijd anders dan je verwacht, denkt of voorziet. De kwinkslag van zijn zit uiteraard in zelf zijn maar ook wat je wil uitzenden. Vergeet niet dat alles okay is. Je leeft naar wat je momenteel (aan)kunt.

Mocht je thans als een struisvogel verzand zijn in je eigen negatieve bubbel, no problem, dat mag ook, zeker. Maar steek deze vaker eens even naar het licht, naar de zon en voel wat je nodig hebt om weer blij te zijn en straal dat uit. Nodig dat uit. In gevoel, met je gedachten, in de intentie. Ik kon als negatieve struisvogel pro plus een ommekeer maken dus jij kan dat ook. Kijk maar naar dat glas, zie je het? Het is (half) vol, toch? Trek met je unieke zijn datgene aan wat daadwerkelijk bij je past. Je bent niet wat je denkt te zijn, je bent wat je voelt te zijn. Voel hoe mooi je vanbinnen bent. Je bent een unieke prachtbloem die mag gaan stralen. Soms duurt dat even maar hé geef het tijd. Op al die universele processen zit geen klok. En ondertussen zie je de zon, aanschouw je de (kleine mooie dingen en momenten op een) dag en omhul je jezelf met positiviteit. Wedden dat er wat gaat veranderen…

Liefs, Irmgard